Τα χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων

Κανέλα, ζάχαρη άχνη και μέλι. Οι γεύσεις, οι μυρωδιές, τα αρώματα που πλημμυρίζουν την μαγεία των παιδικών μου χρόνων. Τότε που περίμενα με ανυπομονησία να βγουν τα μελομακάρουνα από τον φούρνο και που πήγαινα στα κλεφτά τα βράδια που όλοι κοιμούνταν να χτυπήσω η λαίμαργη ακόμα ένα. Άλλωστε πάντα το απαγορευμένο είναι πιο γλυκό!!! ασχέτως αν η ζυγαριά με έδειχνε μερικά κιλά περισσότερο. Τα νούμερα τότε δεν με ένοιαζαν. Μεταξύ μας ούτε και τώρα δεκάρα δεν δίνω.
Και όταν το χριστουγεννιατικο δέντρο έπαιρνε την θέση του στην γνωστή πάντοτε γωνία, έμενα ξάγρυπνη τα βραδια να κοιτάζω τα λαμπάκια και να ταξιδεύω. Σε μέρη που ήθελα να πάω, σε ανθρώπους που ήθελα να γνωρίσω, σε πράγματα που ήθελα να κάνω. Καθόμουν στην γωνια και περίμενα με την αδερφή μου τον Αγιο Βασίλη. Μέχρι που η Μαρία μου αποκάλυψε ένα μεγάλο μυστικό που γκρέμισε ολόκληρη την νεραιδοχώρα που είχα πλέξει με την φαντασία μου. Θυμάμαι ακόμα σαν χθες την μεγάλη αποκάλυψη πως δεν υπάρχει Αγιος Βασίλης. Δεν ήθελα και αρνιούμουν πεισματικά να το δεχτώ. Δεν γίνεται. Υπάρχει επέμενα. Και υπάρχει γιατί μέσα μου ζούσε ατόφιο το παραμύθι. Ακόμα και σήμερα το ίδιο ονειροπαρμένη είμαι. Δεν άλλαξε κάτι από τότε. Ακόμα πιστεύω στα παραμύθια. Ακόμα πιστεύω στον Αγιο Βασίλη. Και κάθε χρόνο κάθομαι και του γράφω τι θέλω να μου φέρει. Μπορεί να μην έρχεται από την καμινάδα, γιατί δεν έχω, αλλά τα ''δώρα'' μου είναι κάθε χρόνο εκεί και με περιμένουν. Και όλα αυτά γιατί ακόμα με παιδική αφέλεια, πιστεύω στο Θαύμα!!! Στο θαύμα που προέρχεται από μέσα μας. Χωρις την διαμεσολάβηση κανενός άλλου.Παρά μονο του εαυτού μας.
Καλές γιορτές σε όλους και ελπίζω το Θαύμα της ζωής σας να σας επισκεφτεί σύντομα.Φτάνει να πιστέψετε λίγο σε αυτό!!!

Απόπειρες διατήρησης του Χ

Κάθομαι σε μια ερημική καφετέρια και χαζεύω τριγύρω

Ψυχή καμία. Μόνο το γκαρσόνι να περνά διακριτικά από πίσω μου για να δει τι κάνω εδώ παρέα με τον υπολογιστή μου. Διακριτική περιέργια θα έλεγα.

Σκέφτομαι πως εν τέλει υπάρχουν πολλοί λόγοι για να σχηματιστεί το Χ στο πρόσωπό σου. Να διατηρηθεί όμως;

Για να διατηρηθεί θέλει τέχνη. Τέχνη να μην περιπέσεις στην παγίδα της σοβαροφάνειας που σου πλασάρουν περιτυλιγμένη σε ιλλουστρασιόν περιτύλιγμα. Τέχνη να μην σε παρασύρει το Π του Πρέπει και το Ν του να. 

Θα έλεγα πως χρειάζεται ενίοτε ικανότητα εξισορροπιστή για να βαδίσεις πάνω στο τεντωμένο σκοινί που η ίδια η κοινωνία έχει απλώσει μπροστά σου και κρέμμεται εκεί ωσάν δαμόκλειος σπάθη, να ακολουθεί κάθε σου βήμα και να υποκινεί τον ρυθμό σου.

Να βγεις πρεπει και να τρέξεις μακριά από ό, τι σε θλίβει και σε συνθλίβει. 

Να λύσεις τα πανιά και να ξανοιχτείς στον ούριο άνεμο που σου ξεμπλέκει τα μαλλιά.

Να αφεθείς στο άγγιγμά του, που σου ξυπνά πρωτόγνωρα συναισθήματα

Να γελάσεις με την ψυχή σου, όπως όταν ήσουν μικρό παιδί και στεκόσουνα με καμάρι μπροστά στην τούρτα γενεθλίων, έτοιμο να σβήσει τα κεράκια και να καταχειροκροτηθεί από το πλήθος, γιατί τα κατάφερε.

Να θυμηθείς ξανά να ενθουσιάζεσαι με μικρά πράγματα. Ένα χάδι, ένα φιλί, μια σοκολάτα, ένα φεγγαράκι μου λαμπρό και μια άσπρη ποδιά μπροστά σου, για να μην λερωθείς καθώς τρως.

Προπάντων να μάθεις να αφουγκράζεσαι.Όχι να ακούς. Να αφουγκράζεσαι. Να βυθομετράς τα ενδότερα σου και ας μην ξέρεις καλό κολύμπι.Κι ας φοβάσαι πως δεν ξέρεις τα μονοπάτια και ίσως χαθείς.

Κάπου εκεί θα δεις ξανά το Χ να σχηματίζεται στο πρόσωπό σου...ξανά και ξανά...μέχρι να σου γίνει δεύτερη φύση...σάρκα της σάρκας σου και ψυχή της ψυχής σου!!!

ευχαριστήρια επιστολή

Αποστολέας: η εορτάζουσα σήμερον, αύριον και την πάσαν ημέραν

Παραλήπτες: εσύ και εσύ και εσύ

Αγαπητά μου πλασματάκια,

Είμαι πολύ χαρούμενη, που σήμερα μεγάλωσα και προστέθηκε στη ζωή μου ακόμα ένας χρόνος στιγμών, εμπειριών και πολλών ανθρώπων. Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα πως η ευτυχία είναι στα πολύ απλά πράγματα. Και ναι, αυτά τα απλά πράγματα με κάνουν ευτυχισμένη.Βρίσκονται φυσικά συγκεντρωμένα στις ευχές σας, στα χαμόγελα και στις αγκαλιές σας. Σας ευχαριστώ που υπάρχετε και ομορφαίνετε ακόμα περισσότερο τη ζωή μου. Χρόνια μου πολλά λοιπόν και οι γλυκές σας ευχές, να καθρεφτίζονται και στη δική σας ζωή.

                                                                                       Με σιροπιαστές αγάπες και φιλιά

                                                                                                 

                                                                                        η σβήνουσα την σήμερον τα τριάκοντα και δύο

                                                                                                          

                                                                                                            κερία.

                                                                                                   xxxxxxxxxxxxxxxxxxx                                    

Ενός λεπτού σιγή

Ενός λεπτού σιγή για τις μουσικές που σε ταξιδεύουν
για τα ποτά που παίρνουν τον κατήφορο στο διψασμένο στόμα
για το απέραντο της θάλασσας μπροστά στα πόδια σου
για τον ουρανό που μοιάζει να σου χαμογελά

Ενός λεπτού σιγή για τον υπέροχο ήχο του γέλιου
για την ασύγκριτη ομορφιά ενός μωρού που σε κοιτά
για εκείνα τα μάτια που σε στοιχειώνουν σαν ξεχασμένα φαντάσματα
για τους φίλους που υπομειδιούν όταν σε αντικρύζουν

Ενός λεπτού σιγή για όλη την γεύση της αλμύρας που μένει στο στόμα
για τα βλέμματα που λένε πολλά
για τις μέρες που δεν χρειάζεται να μιλάς για να πεις όσα θες
για τα βράδια που μυρίζουν αγιόκλημα και γιασεμί

Ενός λεπτού σιγή για τις μελωδίες που σε παρασύρουν
για τους έρωτες που σε κάνουν πάλι παιδί
για τις αναμνήσεις που δεν μένουν ξεχασμένες στα άλπουμ
για τους συνήθεις ύποπτους της ζωής

Ενός λεπτου σιγή για τους ανθρώπους που ανηφορίζουν στον κατήφορο
για όσους δεν ξέχασαν ακόμα να τραγουδούν
για εκείνους που δεν σώπασαν
και για κείνους που οι λέξεις τους είναι πιο μεγάλες από το ανάστημά τους.

Ενός λεπτού σιγή για όσα μας φοβίζουν
για όσα μας θυμίζουν
για κείνα που μας ξαγρυπνούν
σε κείνους που ελπίζουν.

Αντί επιλόγου

Κυριακή πρωί...μυρίζει γιασεμί και καλοκαίρια κρυμμένα ακόμα στις φασκιές των νοτισμένων φύλλων. Ο καφές ρέει αργά στον ουρανίσκο μου σαν τις πατημασιές ενός μωρού λίγο πριν κάνει τα πρώτα του βήματα στον κόσμο. Νομίζω άλλη μια δόση θα με κάνει να ξυπνήσω για τα  καλά. Οχι τίποτα άλλο αλλά σήμερα είναι από εκείνες τις μέρες που απαιτούν όλα σου τα κύτταρα να βαρούν προσοχή.Έχω μπροστά μου τα τελικά γραπτά των μαθητών μου...αυτών των βασανισμένων νιάτων που ονειρεύονται όπως και χιλιάδες άλλοι συμμαθητές τους, μια θέση στα πανεπιστήμια. Νιώθουν πως αυτή θα τους εξαργυρώσει τους κόπους ολόκληρης χρονιάς. Τα πήγαινε και έλα σε φροντιστήρια και εργαστήρια. Δεν ξέρω τι να νιώσω.Η κούραση αυτών των ημερών ξαφνικά εξαφανίστηκε όταν σήμερα είδα στα μάτια σας την όρεξη και τη δύναμη να κυνηγήσετε το όνειρό σας, όταν αφουγκράστηκα τον ενθουσιασμό σας να διαγράψετε κάθε μαύρη ή γκρίζα γραμμή που στέκεται εκεί, τροχοπέδη στα θέλω σας. Πήρα θάρρος και δύναμη και κατάλαβα για άλλη μια φορά πως είμαι στο σωστό δρόμο.Δεν θα χρειαστεί ίσως να βαθμολογήσω κανένα γραπτό μιας και όλοι πήρατε άριστα! Άριστα γιατί δεν τα βάλατε κάτω, όσο κι αν αυτές τις μέρες σας ταλαιπώρησα με τις έξτρα ώρες και το βαρυφορτωμένο πρόγραμμα. Άριστα γιατί αντιληφθήκατε πως η ουσία της αληθινής μόρφωσης ενός ανθρώπου βρίσκεται στο πως αυτός βρίσκει τον δρόμο για την γνώση και πως όταν τον βρει δεν επαναπαύεται, αλλά σαν άλλος Οδυσσέας περιπλανιέται συνεχώς στα μονοπάτια της σοφίας, αψηφώντας τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας. Γιατί βιώσατε την οντολογική υπόσταση της παιδείας της οποιάς οι μεν ρίζες μπορεί να είναι πικρές αλλά οι δε καρποί γλυκοί. Είμαι σίγουρη πως  στο σταθμό του τρένου στις 17 Μαίου θα σας περιμένει όλους ένα εισητήριο.Καλή διαδρομή και να θυμάστε πάντα πως για να φτάσεις οπουδήποτε, πρέπει να ξεκινήσεις με την γνώση ότι είσαι ήδη εκεί!!!!

οι φωτογραφίες

Σωριασμένες στο συρτάρι η μια πάνω στην άλλη φωνάζουν δυνατά πως δεν τους δίνω καμία σημασία τον τελευταίο καιρό. Αναζητούν μια ματιά μου και εγώ τις αρνούμαι εδώ και καιρό. Σήμερα όμως έπεσα πάνω τους. Εψαχνα ενα σημαντικό έγγραφο και άνοιξα το συρτάρι...μπήκα τοτε στον πειρασμό να τους ρίξω μια βιαστική ματιά. Πρόσωπα χαμογελαστά στυλιζαρισμένα πάνω σε ιλουστρασιόν χαρτί μου στέλνουν τα φιλιά τους. Ανθρωποι που αγάπησα και δεν είναι πλέον στη ζωή, άτομα που έχω χρόνια να δω, φιλίες που δεν κράτησαν τις υποσχέσεις. Ανάμεσα σε αυτούς βρίσκω και τον εαυτό μου, στις πλείστες των περιπτώσεων  να χαμογελά. Κλείνω το συρτάρι και χάνομαι στις σκέψεις μου. γιατί βγάζουμε φωτογραφίες? μήπως είναι η ματαιοδοξία μας να αποτυπώσουμε τη στιγμή, να μείνουμε για πάντα νέοι και ωραίοι?
Πάντα με γέμιζε μελαγχολία η θέαση των φωτογραφιών κι ας έχω αρκετά άλμπουμ γεμάτα με αυτές.Αποφάσισα λοιπόν από δω και στο εξής να ζω τις στιγμές τη στιγμή που πρέπει να τις ζήσω χωρίς να χρειαστεί να τις αποθανατίσω..η μνήμη μας άλλωστε εξακολουθεί να είναι ο καλύτερος φωτογράφος κι ας το έχουμε ξεχάσει κάποιοι...

χρόνια μας πολλά!!!

Αγαπημένο μου μπλοκ!Σήμερα έγινες αισίως δυο χρονών...η αλήθεια να λέγεται με τα τρεχάματα που είχα σήμερα ( και κυριολεκτικά και μεταφορικά) ξεχάστηκα η αθεόφοβη να σου αγοράσω μια τούρτα ή έστω να σου σβήσω ένα κεράκι ( κέρασα όμως το μεσημεριανό καφέ στους φίλους μου αν αυτό μετρά για να με συγχωρέσεις). Εύχομαι αυτό το χρόνο να έχω περισσότερο χρόνο να σου αφιερώνω και εννοείται περισσότερη έμπνευση. Να ευχαριστήσω το υπερπληθές κοινό μου ( δεν υπερβάλλω καθόλου προς θεού) και όλους όσους έγιναν η αφορμή για να γράψω και να συγγράψω ενίοτε..και τώρα καληνύχτα γιατί αύριο μας περιμένει πολλή δουλειά...Χρόνια μας πολλά!!!!

το παζλ

Μικρή μου άρεσε να συναρμολογώ παζλ. Ήμουνα τόσο χαρούμενη που κατάφερνα μετά από πολλές ανέλπιδες προσπάθειες να συμπληρώσω όλα τα κομμάτια. Και τότε ξεπρόβαλλε μπροστά μου μια υπέροχη εικονα που την καμάρωνα με τις ώρες. Γνώριζα πολύ καλά πως μπορούσα να χαλάσω ότι είχα φτιάξει και να το κάνω ξανά από την αρχή. Είχα πάντα την πεποίθηση πως για να γίνει κάποιος ευτυχισμένος θα έπρεπε να έχει στα χέρια του όλα τα μικρά μικρά κομματάκια για να συμπληρώσει το δικό του παζλ...σιγά σιγά περνώντας τα χρόνια συνειδητοποίησα πως πάντα θα σου λείπει ένα μικρό κομματάκι για να τελειοποιηθεί η εικόνα που φτιάχνεις.Δεν είναι καθόλου κακό όμως αυτό, φτάνει να αντιληφθείς εγκαίρως πως μπορείς να γίνεις ευτυχισμένος ακόμα και αν η τέλεια εικόνα δεν ολοκληρώνεται μπροστά στα μάτια σου..δυστυχώς πολύ λίγοι το βλέπουμε αυτό και έτσι χάνουμε τον καιρό μας ψάχνοντας εκείνο το πολύ μικρό κομματάκι που μας λείπει.Σπαταλούμε χρόνο, χρήμα και όλες μας τις δυνάμεις γιατί πιστεύουμε ενθέρμως πως αύτο που λείπει θα συμπληρώσει την ευτυχία μας...πόσο λάθος κάνουμε...έχουμε στα χέρια μας όσα κομμάτια μας χρειάζονται φτάνει να πιστέψουμε πως ακόμα και ελλειπής η εικόνα, μπορεί να μας κάνει το ίδιο ευτυχισμένους!!!

ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΕΧΟΥΝ ΒΡΥΚΟΛΑΚΙΑΣΕΙ

Επέτειος σήμερα της μαύρης εισβολής. Το πρωί ξύπνησα χωρίς τον ήχο των σειρήνων γιατί ήμουν σε ένα χωριό απομακρυσμένο ολίγον τι από τον πολιτισμό. Ανακάθισα στο κρεβάτι και μου ήρθαν πάλι στο νου οι εικόνες των μανάδων των αγνοουμένων με μια φωτογραφία στο χέρι. Ο πενταδάκτυλος με την τούρκικη σημαία να ματώνει για ακόμα ένα χρόνο. Τα συρματοπλέγματα να με εμποδίζουν να επισκεφτώ ελεύθερα την Κυθρέα, το χωριό του πατέρα μου...και σκέφτομαι ότι οι σειρήνες έχουν κοπάσει. Οι μόνες σειρήνες που ακούγονται σήμερα είναι αυτές της Κίρκης του καταναλωτισμού  της χλιδής, της καλοπέρασης και της παχυδερμίας. Ο  Μηχανικός  έγραψεκάποτε για τις μέλισσες που έστελλαν μηνύματα και που τα μηνύματά τους δεν έφτασαν ποτέ στον αποστολέα. Σήμερα δεν υπάρχουν ούτε αυτές....Οι μνήμες έχουν βρυκολακιάσει...βγαίνουν ξανά στην επιφάνεια και ζητούν  εξηγήσεις...τι να τους πει κανείς? πως σήμερα δεν έχουν καμία πέραση? πως έχουν ξεφτίσει? πως έχουν ξεθωριάσει.....ευτυχώς έχουν μείνει και οι πολύ ρομαντικοί που ακόμα αφήνονται να τους παρασύρουν οι αναμνήσεις...

Μάνα, μανούλα, μαμά!!!

Η ομπρέλα που σε προστατεύει από τη βροχή
Η κουβέρτα που σε ζεσταίνει τα κρύα βράδια
Το χέρι που σε αρπάζει για να μην γκρεμοτσακιστείς
Το νερό που σε δροσίζει στο θέρος
Η πυξίδα που σου  δείχνει το δρόμο όταν χαθείς
Ο μίτος που σε κατευθύνει στους λαβύρινθους
Το χώμα που αγκαλιάζει το νεαρό βλαστό
Το αλάτι που νοστιμίζει το φαί
Εσύ που δεν μπορείς να συγκριθείς με καμία άλλη!!!
Χρόνια πολλά Μαμά!!!!

ΑΝΑΣΤΑ Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ!!!

Και ναι μετά τη Σταύρωση επέρχεται η Ανάσταση. Ο μαρτυρικός Γολγοθάς φτάνει στο τέλος του με τους ανθρώπους να γιορτάζουν απανταχού υψώνοντας τα μάτια ψηλά και νιώθοντας ανακούφιση που η λύτρωση δεν αργεί να φτάσει. Πόσοι όμως άραγε αντιλαμβάνονται την έννοια του Πάθους και της Ανάστασης; Πόσοι συνειδητοποιούν πως η Πίστη είναι αυτή που οχυρώνει την ανθρώπινη ύπαρξη για να μην λυγίζει, να μην γονατίζει στα δύσκολα, να μην μεμψιμοιρεί, αλλά να περιμένει καρτερικά την κάθαρση; Εύχομαι από ψυχής Ανάσταση ψυχής και πνεύματος.

Ελευθερία...

Ποιός είναι τελικά ελεύθερος ; Ελευθερία...μια λέξη της οποίας το νόημα νόμιζα πως ήξερα πολύ καλά μέχρι πρότινος. Και ξαφνικά πήρε άλλο νόημα, άλλη διάσταση και άλλη υπόσταση στα μάτια μου. Μάλλον δεν είχα αντιληφθεί πόσο τυχερή είμαι που έτυχε να έχω την επιλογή των πράξεων μου και τον δήθεν έλεγχο της ζωής μου...Όλα άλλαξαν όταν την προηγούμενη βδομάδα επισκέφτηκα τις κεντρικές φυλακές Κύπρου για να διδάξω Νέα Ελληνικά στους νεαρούς κρατούμενους. Ήταν μια εμπειρία σταθμός για μένα. Σταθμός γιατί δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Τα δεκάδες μάτια να με κοιτάνε γεμάτα φόβο και επιφύλαξη. Τα σίδερα δεξιά και αριστερά να μου στερούν τον αέρα. Οι εξομολογήσεις κάποιων απο αυτά τα παιδιά που η μοίρα έτυχε να μην είναι γενναιόδωρη μαζί τους. Οι συγγνώμες, τα χαμόγελα που κάποιος άγνωστος έδειξε το ελάχιστο ενδιαφέρον του για αυτά, ο σεβασμός απέναντι στο δάσκαλο που τους διδάσκει σε εβδομαδιαία βάση...όλα αυτά θα μείνουν κάπου εκεί στο πίσω μέρος του μυαλού μου, να μου θυμίζουν να ευχαριστώ κάθε μέρα το Δημιουργό για ό,τι απλόχερα μου χαρίζει, που εχω την τύχη να αναπνέω ελεύθερα και που μπορώ να κοιτάζω την απεραντοσύνη του ουρανού...Ελευθερία λοιπόν. Μια λέξη βαρυσήμαντη που εκτιμά κανείς το μέγεθός της μόνο και εφόσον βιώσει το αντίθετό της...

Θυμώνω....

Θυμώνω με όσους καταχρώνται την εξουσία που έχουν,
με τους πολιτικάντηδες αυτού του τόπου που αυξάνονται και πληθύνονται,
με τους μοιρολάτρες που σταυρώνουν τα χέρια και παραδίνονται αμαχητί στην τύχη τους,
με όσους λένε πολλά και κάνουν λίγα,
με αυτούς που κόβουν τα φτερά των νέων, ξεχνώντας πως και αυτοί προ αμνημονεύτων χρόνων υπήρξαν νέοι,
με όσους αφήνονται να παρασυρθούν από το ποτάμι, αλλά και όσους το βλέπουν  να έρχεται κατά πάνω τους ορμητικά και δεν κάνουν κάτι να το αποτρέψουν
με τους κοντόφθαλμούς που δεν μπορούν να δούν πίσω από τον τοίχο
με όσους αψηφούν την ουσία των μικρών πραγμάτων
με αυτούς που ξεχνούν πως είναι να χαμογελάς ακόμα και αν τα χείλη επιμένουν να μένουν σφραγισμένα
με όσους δεν βρίσκουν ώρα να κοιτάξουν έστω για μια στιγμή τον ουρανό
με όσους βάζουν όρια στην αγάπη
με όσους δεν έμαθαν να λένε συγγνώμη,
με αυτούς που πέφτουν και κάνουν μόνιμο σπίτι το πάτωμα,
με αυτούς που επιμένουν να συναντούν κάθε μέρα το χάρο στα στενά δρομάκια των ουσιών,
με όσους πατούν σε ξένες πλάτες και γίνονται δήθεν κάποιοι...
Τέλος θυμώνω με μενα που αφήνομαι να θυμώνω με όλα αυτά...

Η στάχτη.

Αγρίεψε ο Γρηγόρης.Θύμωσε γιατί
είδε τη στάχτη να σκορπίζετε
μακριά από τη γη
που τον γέννησε
και η μάνα του
να την κρατά
κάποτε με καμάρι
γιατί αυτή δεν ήταν
ο γιος της
αλλά η ελευθερία.
Τώρα η στάχτη
αντικαταστάθηκε
με την Κίρκη.
Αυτή την Κίρκη
που τρέφεται μόνο
με σάρκα
και δεν χορταίνει ποτέ.
Θα φυσήξει άραγε ξανά η στάχτη?
Σίγουρα.
Θα έρθει όμως να μας συναντήσει?
Η φωτιά δεν κρατά για πολύ.
Φτάνει όμως μια ελάχιστη σπίθα
Προς το παρόν αγνοείται και αυτή.

Μασκαρά...

Καρναβάλι εν όψει. Λες και χρειαζόμαστε πλέον αυτές τις μέρες για να μασκαρευτούμε. Περιπλανώμενοι  μονίμως με μια μάσκα για να καμουφλάρει τη λύπη, το φόβο, το μίσος και το ψέμα ,δεν νομίζω πως χρειάζεται όλοι να ντυθούμε και φέτος τα καρναβάλια. Μας έχουν μάθει άλλωστε πολύ καλά πως να κρυβόμαστε κανονικά από τον ίδιο τον εαυτό μας μπας και μας καταλάβει και αυτός και τρέξει να αποδράσει μακριά μας...πόσο μάλλον να κρυφτούμε από τους άλλους...Με αυτές τις σκέψεις να στριβογυρίζουν στο μυαλό μου,αποφάσισα να κάψω όλες τις μάσκες που αγόραζα τόσα χρόνια για τα καρναβάλια και να ντυθώ αυτό που 30 χρόνια μου ταιριάζει γάντι,ο εαυτός μου...

Υ.Γ Μπορεί σε κάποιους να μην αρέσει η αμφίεσή μου,αλλά αυτήν έχω!!!

ΕΠΕΙΔΗ 2...

Επειδή ακόμα και οι αυλακές στου χρόνου τα σεντούκια,πιστοποιούν πως ρούφηξες κάθε σταγόνα της ζωής

επειδή τα χελιδόνια επιστρέφουν πάντα την άνοιξη,ακόμα κι αν εσύ τους έχεις χαλάσει τη φωλιά,

επειδή ακόμα κι αν τα δικά σου βήματα τα έχει σβήσει η άμμος,θα αποτυπωθούν ξανά ένα άλλο καλοκαίρι,

επειδή πίσω από τα σύννεφα παίζει κρυφτό ο ήλιος,

επειδή ακόμα και στο απόλυτο σκοτάδι μπορείς να δεις,φτάνει να έχεις τα φώτα της καρδιάς σου ανοιχτά,

επειδή κάποτε οι χειμώνες τελειώνουν και είναι κι εκείνες οι αλκυονίδες μέρες που σε ζεσταίνουν έστω και λίγο,

επειδή είναι και εκείνο το χέρι που είναι εκεί να σε σηκώσει όταν πέσεις,

επειδή είναι κι αυτή η φωνή που σου λέει πως για σενα θα είναι εκεί,ότι και να συμβεί,

επειδή το εγώ αποκτά υπόσταση δίπλα στο εσύ και γίνεται εμείς,

επειδή η πιο όμορφη λέξη στον κόσμο ξεκινά με το πρώτο γράμμα του αλφαβήτου και τελειώνει με το τελευταίο,

κι επειδή τα πιο όμορφα λόγια λέγονται χωρίς λόγια...χωρίς γιατί και επειδή...

2012...

Νέος χρόνος,λευκές σελίδες ενός ημερολογίου που δεν έχεις ιδέα με τι θα γεμίσουν αυτή τη χρονιά.Η διαδρομή άγνωστη,ευθεία ή κύκλος?για τίποτα δεν μπορείς να είσαι σίγουρος.Αυτή όμως είναι η μαγεία της ζωής που κάποιοι την αποκαλούν ιερόδουλη γιατί τους απογοήτευσε oικτρά με την φτήνια της.Τα νήματα της όμως κρέμμονται,σαν ένα κέντημα του οποίου μόνο την ανάποδη πλευρά μπορείς να δεις και θα συνεχίσουν να αποτελούν ανεξιχνίαστο μυστήριο γιατί αν δεις εξ αρχής την καλή πλευρά του κεντήματος,δεν θα έχεις τίποτε να προσδοκάς.Εύχομαι οι σελίδες του καθενός μας να γεμίσουν με εικόνες χρωματιστές,με φατσούλες αγαπημένες και καθάρια βλέμματα!!!ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.

Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι,αλλιώς τη βάψαμε!!!

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί φτιάχτηκαν οι μύθοι και πολύ περισσσότερο γιατί όλοι μας λίγο ή πολύ έχουμε την ανάγκη να πιστέψουμε κάποτε σε αυτούς;Σκεφτείτε μόνο πως κάθε λαός έχει τα δικά του παραμύθια με τα οποία μεγαλώνουν γενιές ολόκληρες.Που μας οδηγεί η διαπίστωση αυτή;Μήπως πως η πραγματικότητα είναι μερικές φορές τόσο φορτική που μας αναγκάζει να καταφύγουμε σε μυθοπλασίες;και τι σημαίνει άραγε αυτό;Σίγουρα δεν πρέπει να μας ανησυχεί!Και όσοι από σας το έχετε κάνει,να αφεθείτε δηλαδή  στη μαγεία ενός παραμυθιού,μην τρέξετε σε κανένα ντιβάνι κανενός ψυχολόγου!Μια χαρά φυσιολογικά όντα είστε...!Σκέφτομαι πόσο πεζή και μονότονη θα ήταν η ζωή μας αν δεν την στολίζαμε κάπου κάπου με λίγη νεραιδόσκονη.Προς Θεού δεν μιλώ για τις περιπτώσεις εκείνες που αιθεροβατείς συνεχώς, ενώ ταυτόχρονα ζείς στο ροζ σου συννεφάκι.Μιλώ για εκείνες τις φορές που έτυχε να πιστέψεις ακόμα και το παραμύθι της ύπαρξης του Αη Βασίλη.Πάντος προσωπικά μου στοίχισε πολύ όταν μικρή έμαθα ότι δεν υπάρχει αυτός ο συμπαθέστατος γεροντάκος που σου φέρνει δώρα.Σαν να μου κατέστρεψαν τον κόσμο που είχα φτιάξει με τη φαντασία μου και ήθελα ακόμα λίγο χρόνο να ζήσω μέσα σε αυτόν.Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα όταν στην προσπάθεια μας ως γονείς ή εκπαιδευτικοί να προστατέψουμε τα παιδιά μας ,από τον υποτιθέμενο κίνδυνο του ροζ σύννεφου,τους ρίχνουμε απότομα στον σκληρό κόσμο της πραγματικότητας,χωρίς να τα αφήσουμε να ζήσουν το παραμύθι.Και όποιος έχει αντιρρήσεις επι του θέματος,που εννοείται πως είναι ολωσδιόλου σεβαστές,ας σκεφτεί πως δεν υπάρχει πιο όμορφη παιδική ανάμνηση από την εικόνα ενός μωρού καθισμένου στα γόνατα του παππού που του διαβάζει παραμύθι...Οι μύθοι άλλωστε γράφτηκαν για να υπερβούν την πραγματικότητα,να σε αφήσουν στα χέρια τους να ταξιδέψεις και όταν έρθει η ώρα που τους έχεις χορτάσει να κατέβεις από το βαγόνι στο οποίο σε ματαφέρουν και να ανέβεις σε αυτό που γράφει πραγματική ζωή.Και αν ξανά νιώσεις την ανάγκη τους παίρνεις ξανά ένα εισητήριο για άλλη μια διαδρομή!!Νομίζω πως ο τίτλος της ανάρτησης μου ,στίχος από το πολύ γνωστό τραγούδι του Τσακνή,τα λέει όλα!!

Το τάβλι!!!

Ρίχνω τις ζαριές και σκέφτομαι την επόμενή μου κίνηση.Να παίξω στα σίγουρα ή να ρισκάρω και ότι θέλει ας γίνει μετά.Φαίνεται απορροφήθηκα αρκετά απο τις σκέψεις μου,γιατί ο συμπαίχτης μου και πολύ καλός μου φίλος χτυπά νευρικά τα δάκτυλά του στο τραπέζι.Έτσι είμαι εγώ χάνομαι στο πουθενά και χρειάζομαι κάποιον να με επαναφέρει πίσω στην πραγματικότητα.Σκεφτόμουν ότι και η ζωή μας μια παρτίδα τάβλι είναι.Δεν έχει σημασία αν επιλέξεις τις μαύρες ή τις άσπρες πέτρες ή όπως αλλιώς τις λένε.Σημασία έχει να παίξεις επι ίσοις όροις και να πανηγυρίσεις στο τέλος τη νίκη σου.Ποιός είναι όμως αυτός που νικά στο τέλος;Aυτός που κλείνει συνεχώς πόρτες για να είναι ασφαλής ή αυτός που ρισκάρει και ας έχει αφήσει όχι μια αλλά δυο και τρεις πόρτες ανοιχτές;Άκουσα κάποιους να μου λένε πως δεν παίζω με τακτική και βάση σχεδίου γι'αυτο τις πλείστες φορές χάνω.Πάντα τρέχω να προλάβω να μαζέψω πέτρες...τώρα αν τα καταφέρνω είναι μια άλλη κουβέντα.Ποσώς με ενδιαφέρει.Με ενδιαφέρει το παιχνίδι ως παιχνίδι και τίποτα παραπάνω.Σκέφτομαι πως έτσι μόνο απολαμβάνεις τη ζωή.Άν αφεθείς στις ζαριές που σου φέρνει θα χάσεις σίγουρα το παιχνίδι.Άν όμως παίξεις με ρίσκο να χάσεις τα πάντα,έχεις κερδίσει ήδη.Βλέπω πως γενικότερα ο άνθρωπος επικεντρώνεται στο άσπρο ή το μαύρο.Τον νοιάζει γιατί ο άλλος ο παραδίπλα έχει την τύχη την καλή ενώ ο ίδιος όχι.Και στο τέλος της μέρας τι κάνει για να ανατρέψει την κατάσταση αυτή.Απολύτως τίποτα.Στέκεται και περιμένει πότε οι μαύρες πέτρες του θα γίνουν άσπρες και πότε θα φέρει εξάρες για να πανηγυρίσει.Μέσα σε αυτήν την παραζάλη του διαφεύγει πως σημασία δεν έχει τι κρατάς στα χέρια σου αλλά πως το χειρίζεσαι έτσι ώστε να σε οδηγήσει στην ευτυχία.Και την ευτυχία την φτιάχνεις μόνος σου,φτάνει να καταλάβεις πως και η ζωή σου είναι ένα παιχνίδι,μια παρτίδα τάβλι.Κανένας δεν σου εγγυάται απο την αρχή ότι θα είσαι ο κερδισμένος,οπως κανένας δεν είναι σίγουρος ότι μετά την νίκη θα συνεχίσει να παραμένει νικήτης...

Το πρόσωπο και το προσωπείο

Σβήνω ,γράφω,σβήνω ,γράφω..κάποιες φορές νιώθεις πως αυτό που σκέφτεσαι δύσκολα μπορεί να αποτυπωθεί επακριβώς έτσι ώστε ούτε να μεγαλοποιήσεις το συναίσθημα,αλλά ούτε να το κομματιάσεις.θα προσπαθήσω λοιπόν και ελπίζω να τα καταφέρω να σας μιλήσω μέσα απο τον σιδηρόδρομο των λέξεων που σαν χείμαρος τις τελευταίες μέρες με παρασύρει..Νιώθω πως ζούμε σε ένα θέατρο του παραλόγου.Σε μια σκηνή που ο κάθε καρεκλοκένταυρος αυτού του τόπου προσπαθεί να αφουγκραστεί απλώς και μόνο το χειροκρότημα.Και όταν το χειροκρότημα προέρχεται μόνο από τα δικά του φερέφωνα,τα δικά του προσωπεία με αφημένες τις παρωπίδες να τους καλύπτουν τη θέα προς το φως,τότε τι γίνεται;Γίνεται αυτό που ζούμε ως νοήμονες πολίτες αυτού του τόπου.Θυμός ,αγανάκτηση,αηδία για αυτούς που καταχρώνται τη δύναμη που έχουν για να μας πείσουν να φορέσουμε και εμείς μια καλύπτρα,ένα προσωπείο που θα καμουφλάρει την πραγματικότητα και θα κρύβει την αλήθεια.Και η μόνη αλήθεια είναι ότι ζούμε σε μια δημοκρατία κολωβή που ο πολίτης νομίζει πως αποφασίζει για τη ζωή του,νομίζει πως έχει άποψη,νομίζει πως έχει φωνή...Αλλά στο τέλος άλλοι αποφασίζουν για τη μοίρα,για τη ζωή του  και αυτός κλείνει τα μάτια,χάνει τη φωνή του και προχωρά...προχωρά με σκυμμένο το κεφάλι,περιμένοντας πως αύριο θα ξημερώσει μια καλύτερη μέρα για όλους μας...Ξέρω πως κάποιοι θα αντιδράσουν με αυτά που γράφω εδώ αλλά από ότι ξέρω ζούμε σε μια δημοκρατική νήσο στην οποία ο κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του...ή μάλλον όχι;