ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Σε λιγες μολις μερες διακοπτονται οι δεσμοι που σας ενωναν για 12 ολοκληρα χρονια με τις σχολικες αιθουσες.Σκεφτομαι πως πρεπει και εγω να σας αποχαιρετησω.Μονο που αυτη η λεξη μου προκαλουσε παντα αρνητικους κραδασμους.Και εξακολουθει ακομα δηλαδη να μου δυσκολευει την υπαρξη.Σαν ενα τειχος που κτιζεται εμποδιζοντας τις λεξεις να βγουν απο το στομα μου.Ισως για το λογο αυτο δεν υπηρξα ποτε καλη σε κατι τετοια.Τι να σας πω αλλωστε .Νομιζω οτι αυτο το χρονο σας εχω πει περισσοτερα απο αυτα που επρεπε .Ισως να υπηρξα και περισσοτερο αυστηρη μαζι σας,απλως γιατι θυμωνω οταν βλεπω στα ματια των νεων ανθρωπων την παραιτηση και την ηττοπαθεια.Αν εχω υψωσει περισσοτερο απο οσο θα επρεπε την φωνη μου ,ειναι γιατι ακουγα υποκωφο τον ηχο του <<αορατου θιασου>>να περνα και ηθελα να τον εμποδισω να φτασει ως εσας.Ηθελα να πνιξω τις φωνες των σειρηνων που προσπαθουσαν να σας παρασυρουν ,μακρια απο το λιμανι σας.Δεν ξερω αν τα εχω καταφερει αρκετα.Ξερω ομως οτι εχω παρει πολλα απο σας.Τα νιατα και ο ενθουσιασμος σας,η αδολη ματια σας στη ζωη ,μου εφτιαχνε την μερα.Μου εδινε δυναμη να συνεχισω το εργο μου.Να σας κανω να αγαπησετε τη γλωσσα και να εκτιμησετε εστω και στο ελαχιστο τον τεραστιο πλουτο που εχει.Αν τα εχω καταφερει θα φανει στην πορεια.Ενα μεγαλο ευχαριστω που ησασταν εκει να με ακουτε,να συμφωνειτε και να διαφωνειτε μαζι μου.Τι να σας ευχηθω ομως απο δω και στο εξης? Να ειστε παντα ο εαυτος σας,να πολεματε παντα για τα θελω σας .Αγωνιστες της ζωης και αυστηροι κριτες πρωτα απο ολα του εαυτου σας.Κυνηγηστε τα ονειρα σας και μην αφησετε κανενα να σας κοψει τα φτερα...Καλη επιτυχια σε οτι κι αν επιλεξετε να κανετε.

Δυσκολοι καιροι για πριγκιπες!!!!

Παρακολουθησα  και εγω μαζι με τοσες αλλες χιλιαδες κοσμου το γαμο της χρονιας.Οχι πως με πολυενδιεφερε το θεμα αλλα την ωρα εκεινη που ετυχε να βρισκομαι μπροστα απο την τηλεοραση,δεν επαιζε τιποτα αλλο.Η αληθεια να λεγεται την λυπηθηκα την καημενη την κορουδα.Τοσες χιλιαδες βλεμματα στραμμενα πανω της.Να εχει και το πρωτοκολο να ακολουθησει πιστα και συν τοις αλλοις την γιαγια Σαβου.....να την παρακολουθει απο κοντα σαν στενος κορσεςΑσε που βαλθηκε να της κλεψει και την παρασταση με το καναρινι το ταγερακι..Τι τραβανε δηλαδη και αυτοι οι πριγκιπες βρε παιδι μου.Ο καημενος ο γαμπρος μια αμηχανια την ειχε.Πως να μην την εχει αλλωστε.Αν πηγαινε κατι λαθος θα θυμωνε πολυ η στετε του και μετα ποιος τη συμμαζευει.Μεχρι και το φιλι που επρεπε να δωσει στην Κατερινουλα επρεπε να διαρκει κατι χιλιοστα του δευτερολεπτου.Μην μας πει και ο κοσμος λιγουρηδες...Μαλιστα για οσες λυπηθηκαν που εχασαν τετοια τυχη,γαμπρο απο σοι,υπαρχει και ο Χαρουλιτος που σας περιμενει.Σκεφτειτε το ομως πολυ καλα πριν ξεκινησετε να τον πολιορκειτε,γιατι...δυσκολοι καιροι για πριγκιπες!!!

ΑΙ ΓΕΝΕΑΙ ΠΑΣΑΙ ΥΜΝΟΝ ΤΗ ΤΑΦΗ ΣΟΥ

Μεγαλη παρασκευη σημερα.<<Διπλα ο Ιουδας κλαιει σκυφτος κι ειμαι αδελφος του>>ενας στιχος που ερχεται συνειρμικα στο μυαλο μου.Η προδοσια για τριαντα αργυρια απο εναν απο τους μαθητες Του.Ο δρομος για τον Γολγοθα και ο σταυρος που κουβαλαει μονος Του.Η εικονα της Παναγιας να θρηνει για το γιο της .Τοσος πονος ανειπωτος.Τοσα μαρτυρια για μια μικρη σε εκταση,μεγαλη σε νοημα λεξη.Μια λεξη που αφηνει σημαδια στο περασμα της .Που οι δονησεις στο περασμα της γινονται ηφαιστιακες εκρηξεις.Κι ομως εκει πανω στο σταυρο πιστοποιει πως δεν υπαρχει ζωη χωρις το θανατο.Η πως ο θανατος ειναι απλα ενα περασμα,ενα τουνελ που στην αλλη του ακρη ,υπαρχει παλι φως.Πρεπει κανεις να περασει απο το σκοταδι για να αντιληφθει την αξια του φωτος.Ισως αρχικα τυφλωθει απο το τοσο φως,μια και συνηθισε τοσο καιρο στο σκοταδι.Εικονα που θυμιζει τη γεννηση ενος βρεφους που αντικρυζει για πρωτη φορα το φως της ζωης.Αυτο το φως που θα πλημμυρισει και παλι την υπαρξη μας οταν αυριο ακουστει το <<Αναστα ο Θεος,κρινων την γην,οτι συ κληρονομησεις εν πασι τοις εθνεσι>>.Καλη Ανασταση σε ολους απο καρδιας.Ειθε το χαρμοσυνο μηνυμα να σας ακολουθει καθε φορα που μια αναποδια αναστατωνει εστω για λιγο την υπαρξη σας.

Οταν εχεις ανοιξη στην ψυχη,κανενας χειμωνας δεν σε αγγιζει!!!

Ανοιξη..κι ομως το γκριζο βλεμμα στη ματια καποιων ανθρωπων δεν λεει να φυγει.Τους βλεπω καθε μερα να παλευουν με χιμαιρες.Να αγωνιζονται να πετυχουν οσα εχουν βαλει στο μυαλο,χωρις να τους μενει χρονος να κοιταξουν τον ουρανο,να δουν πως τα συννεφα εχουν διαλυθει και πως τιποτα αυριο δεν θα ειναι το ιδιο.Καθε μερα ενας μικρος αγωνας για να καλυψουμε τα καθε ειδους κενα,για να χειροκροτηθουμε απο τους θαυμαστες μας που θα σπευσουν για ακομα μια φορα να μας συγχαρουν για την εξοχη ερμηνεια.Ηθοποιοι σε μια καλοστημενη παρασταση και απο κατω να σε αποθεωνει το πληθος και εσυ να νιωθεις ετσι ευτυχης..Και ο ουρανος?βρηκες χρονο να τον κοιταξεις τελευταια,να χαθεις στην απεραντοσυνη του ,που σε παρασυρει να κανεις ονειρα...κι ας μεινουν απλα ονειρα..φτανει που ονειρευτηκες,φτανει που αφεθηκες εστω και μια στιγμη να ζησεις μεσα στη μαγεια μιας νεφελης.Τελικα αυτο που καταλαβα ειναι οτι κανενας χειμωνας δεν προκειται να σε αγγιξει,αν εχεις ανοιξη στην ψυχη!!!

τα στερεοτυπα ,των στερεοτυπων,ω στερεοτυπα!!!!!

Ο Αριστοτέλης ειχε πει κάποτε ότι η αρχή της σοφίας είναι η επισκεψη των ονομάτων...και αυτό σε ελεύθερη μετάφραση...έτσι νομίζω ήρθε η στιγμή να εξηγησει και να αποσαφηνίσει το μπλοκ μου ,το όνομα του..Βαφτίστηκε από το νονό του στερεότυπα και ήρθε η στιγμή να πούμε το γιατί.Να μου επιτρέψετε αρχικά να κάνω μια ετυμολογική ανάλυση του όρου.Η λέξη προέρχεται από τα συνθετικά στερεός και τύπος και χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά στην τυπογραφία από το Γάλλο Firmin Didot το 1798 ,εννοώντας την πιστή αναπαραγωγή ενός τυπογραφικού στοιχείου που χρησιμοποιουσε στην τυπογραφία,αντι το αυθεντικό στοιχειό.Αργότερα ο δημοσιογράφος walter Lippmann το 1922 το χρησιμοποίησε μεταφορικά με την σημασία μιας διαιωνιζόμενης εικόνας που δεν αλλάζει.Και ερχόμαστε στο σήμερα όπου ο όρος χρησιμοποιείται για να κατηγοριοποιήσει τα χαρακτηριστικά όλωνν των μελών μιας συγκεκριμενης ομάδας.Πιο γνωστα ειναι τα στερεοτυπα του φυλου.Ποσες φορες δεν εχουμε ακουσει σχολια του τυπου οι αντρες δεν κλαινε... ειναι γυναικα τι περιμενες να κανει?. Αυτα και αλλα πολλα πιστοποιουν οτι βαζουμε ταμπελες στους ανθρωπους,ξαστοχωντας τις περισσοτερες φορες την ουσια. Το τι οριζει η κοινωνια καθε φορα πρεπει να ακολουθειται,διαφορετικα αυτος που παραπατα αποκαλειται μαυρο προβατο.Και ετσι μας επιβαρυνουν με ενα σωρο πρεπει και μη ,λησμονωντας πως το βαρος καποιες φορες ειναι ασηκωτο σε σημειο που για να το κουβαλαμε ,καμπουριαζουμε και με βιας βαδιζουμε το δρομο που μας ορισε η ζωη.Τι να προλαβω να απαριθμισω απο τη λιστα των πρεπει που μας κανουν δωρο με τον ερχομο μας στη ζωη?πρεπει να εισαι καλο παιδι,πρεπει να εισαι καλος μαθητης ,πρεπει να βρεις μια καλη δουλεια,πρεπει να παντρευτεις και να νοικοκυρευτεις,πρεπει να τρως υγιενα,πρεπει να ακολουθεις την μοδα,πρεπει,πρεπει,πρεπει....ευτυχως ειναι πολυ περισσοτεροι αυτοι που σημερα κανουν αυτο που τους εκφραζει και οχι αυτο που πρεπει.Μια κινεζικη,αν δεν κανω λαθος παροιμια λεει μην κρινεις τον αλλο,αν δεν εχεις περπατησει τουλαχιστον δυο φεγγαρια με τα παπουτσια του

Μια ιδιαιτερη αφιερωση...

<<Ελάχιστοι μας διαβάζουν,ελάχιστοι ξέρουν τη γλώσσα μας,μένουμε αδικαίωτοι και αχειροκροτητοι σε αυτή τη μακρινή γωνιά,όμως αντισταθμίζει που γράφουμε ελληνικά>>.Διαβάζω αυτό το επιγραμματικοτατο ποίημά του Μοντη και σκέφτομαι πόσες αληθειες λέει ακόμα και σήμερα,τόσα χρόνια μετά τη δημοσίευση του.Η πικρια του ποιητή έντονη ,μιας και πολύ λίγοι διαβάζουν Έλληνες ποιητές,μιας και πολύ λίγοι μπορούν να κατανοήσουν τα υψηλά νοήματα του ποιητικού λόγου.Αιτία δεν είναι μόνο η γλώσσα μας την οποία λίγοι μιλούν και λίγοι μπορούν να καταλάβουν.Η αιτία βρίσκεται και αλλού..Σήμερα ελάχιστοι είναι αυτοί που αφουγκράζονται όσα λέγονται η γράφονται,μιας και οι πλείστοι αρέσκονται να μιλούν και όχι να ακούν.Μας εντυπωσιάζουν τα μεγάλα λόγια των καρεκλοκενταυρων που είναι γεμάτα με όλα τα είδη του μέλλοντα και ιδιαίτερα του εξακολουθητικού...θα θα θα....Και έτσι ο λόγος των πνευματικών ανθρωπων παραμενει καταχωνιασμενος στα ραφια των βιβλιοπωλειων να μας θυμιζει πως τα δυσκολα μας κουραζουν,εχουμε συνηθισει σε τροφη πιο ευπεπτης μορφης.Γιατι αλλωστε να κουρασουμε το μυαλουδακι μας βαζοντας το να σκεφτει?Αφορμη για την αναρτηση μου αυτη ,υπηρξε η συζητηση που ειχα με καποιους μαθητες μου οι οποιοι με ρωτησαν γεματοι απορια<<και τι περιμενε ο Μοντης,οτι θα διαβαζαν αρκετοι τα ποιηματα του?>>.Προσπαθησα να τους εξηγησω την αξια της τεχνης και δη της ποιησης.Την μαγεια του λογου που σε συνεπαιρνει,σε προβληματιζει,σε βαζει να βγεις για λιγο απο την εγωιστικη σου υπαρξη και να γινεις ο λογος,η μετουσιωση του δημιουργου.Να νιωσεις πως η υπαρξη του λογου γινεται υψιστο ειδος τεχνης χωρις την οποια η ζωη μας θα ηταν πεζη.Ελπιζω να τους επεισα εστω και λιγο και αυτο θα φανει αν κατεβουν καποια βιβλια απο τα ραφια τους,οχι για να τα ξεσκονισουν,αλλα εστω για να τα μετροφυλλισουν.Ευχομαι να τους εκανα να δουν πως η τεχνη δεν ειναι συμφωνα με τον Ντεγκαρ ,αυτο που βλεπεις,αλλα αυτο που κανεις τους αλλους να δουν!!!Παιδια η αναρτηση αυτη ειναι εξαιρετικα αφιερωμενη σε σας!!!

Η ΓΕΝΙΑ ΜΟΥ

Η γενια μου μεγαλωσε με κυριακατικους περιπατους με το αυτοκινητο,μιας και η κυριακη ηταν τοτε μια μερα ξεγνοιασιας και ανεμελιας.Τα σαββατα κτυπουσε κανονικα ο κωδωνας που μας μαζευε στο προαυλιο του σχολειου για την καθιερωμενη προσευχη.Λες και ολα ηταν τοσο απλα και περιτυλιγμενα με ενα πλεγμα τρυφεροτητας.Μεγαλωσαμε με παραμυθια και μαγισσες,νανους και χιονατες.Και να που τοσος μυθος δεν μας εκανε και τοσο μεγαλο κακο...Τοτε στα τετραδια που μυριζαν ανθονερο και τριανταφυλλο,χαραζαμε τα πρωτα γραμματα μας και νιωθαμε τοσο σπουδαιοι που καταφεραμε το ομικρο μας να ειναι ολοστρογγυλο..λες κι αν δεν ηταν θα υστερουσαμε σε κατι.Υστερα ηρθαν οι πρωτοι ερωτες και μας εβαλαν σε ωραιους μπελαδες.Γραμματα και χαμογελα το διαλειμμα,πειραγματα απο τους συμμαθητες.Και οι δασκαλοι να σου εμπνεουν σεβασμο,γιατι απο αυτους περιμενες να μαθεις τα παντα..Ακομα και οι αταξιες ειχαν και αυτες τη γλυκα τους ,ιδωμενες τωρα απο αλλη ματια.Μαθαμε να μοιραζομαστε τα διαλειμματα το φαγητο μας με τους φιλους μας.Και καθε φορα που ανοιγαμε το τετραδιο ,η ματια μας επεφτε στο δεν ξεχνω και στις εικονες απο τα κατεχομενα χωρια μας.Τοτε,και το θυμαμαι καλα αυτο ειχαμε τοσο ελευθερο χρονο,που δεν ξεραμε τι να τον κανουμε.Χανομασταν μεχρι να ακουσουμε τη μανα μας να φωναζει το ονομα μας για δεκατη ...και οχι μονο φορα..Η γειτονια μας τοτε ειχε αλλη χαρη και ας μην ηταν καν ασφαλτοδρωμενοι οι δρομοι.Το παιχνιδι ηταν για μας μιαπλη διαδικασια που σου εδινε χαρα.Στο ραδιοφωνο υπηρχαν οι δισκοι της αγαπης και εμεις τοτε καναμε αφιερωσεις.Πηγαιναμε σε παρτυ και χορευαμε με την ψυχη μας.Δεν αφηναμε την καθε μερα να περασει χωρις να ακουστει το γελιο μας στη γειτονια.Τωρα δεν βλεπω καθολου παιδια να παιζουν στις γειτονιες.Λες και εχουν χαθει τα παιδικα χαμογελα που ακουγονταν καποτε απο ακρη σε ακρη.Τωρα στελνουν ψευτικα χαμογελα στην οθονη του υπολογιστη.Και τις φωνες τους απορροφησαν τα αυτοκινητα που περνουν...τωρα οπως λεει και ο αγαπητος Αναγνωστακης τα παιδια δεν γελουν,δεν ψιθυριζουν μυστικα,δεν εμπιστευονται...